قرآن کریم هنگامی که از پیامبران یاد میکند ، اهتمام فراوانی به بیان واکنش امتها در برابر انبیا دارد و بیان میکند که مخالفان انبیا برای جلوگیری از پیشرفت کار ایشان با شیوه های گوناگونی به مبارزه می پرداختند:
الف) تحقیر و استهزاء : نخست گروهی می کوشیدند که شخصیت پیامآوران الهی را به وسیله تحقیر و استهزاء و توهین و مسخره کردن بکوبند تا توده های مردم نسبت به ایشان بی اعتنا شوند.
ب) تهمت و افتراء : سپس دست به دروغ و افتراء میزدند و نسبتهای ناروا به ایشان میدادند و از جمله آنان را سفیه و مجنون میخواندند و هنگامی که معجزه ای را اظهار میکردند تهمت سحر و افسون به ایشان میزدند. چنانکه پیامهای الهی را اساطیر و افسانه مینامیدند.
ج) مجادله و مغالطه : هنگامی که فرستادگان خدا با لسان حکمت و استدلال برهانی سخن میگفتند ، سردمداران کفر مردم را از گوش دادن به سخنان ایشان منع میکردند و میکوشیدند توده های مردم را با سخنان آراسته بفریبند و از پیروی انبیا باز دارند و غالباً به روش و منش پیشینیان و نیاکان استناد میکردند و مال و ثروت خود را به رخ آنان میکشیدند.گاه بهانه هایی را دستاویز خود قرار می دادند، مثلاً چرا خداوند رسولان را از میان فرشتگان انتخاب نکرده است.
د) تهدید و تطمیع : گاه پیامبران الهی و پیروانشان را به انواع شکنجه و اخراج از شهر و وطن و کشتن تهدید میکردند.و از سوی دیگر ابزار تطمیع را بهکار میگرفتند و با صرف اموال هنگفتی مردم را از پیروی انبیا باز میداشتند.
ه) خشونت و قتل : و سرانجام با دیدن صبر و استقامت انبیا و ناامیدی از تأثیر تبلیغات سوء، اقدام به عملی کردن تهدیداتشان میکردند ،چنانکه بسیاری از پیامبران خدا را به قتل رساندند.
منبع : آموزش عقاید ، آیت الله مصباح یزدی،سازمان تبلیغات اسلامی
