نسیم نور

قرآن کریم هنگامی که از پیامبران یاد می­­کند ، اهتمام فراوانی به بیان واکنش امتها در برابر انبیا دارد و بیان می­کند که مخالفان انبیا برای جلوگیری از پیشرفت کار ایشان با شیوه های گوناگونی به مبارزه می پرداختند:

الف) تحقیر و استهزاء :  نخست گروهی می کوشیدند که شخصیت پیام­آوران الهی را به وسیله تحقیر و استهزاء و توهین و مسخره کردن بکوبند تا توده های مردم نسبت به ایشان بی اعتنا شوند.

ب) تهمت و افتراء : سپس دست به دروغ و افتراء می­زدند و نسبتهای ناروا به ایشان می­دادند و از جمله آنان را سفیه و مجنون می­خواندند و هنگامی که معجزه ای را اظهار می­کردند تهمت سحر و افسون به ایشان می­زدند. چنانکه پیامهای الهی را اساطیر و افسانه  می­نامیدند.

ج) مجادله و مغالطه : هنگامی که فرستادگان خدا با لسان حکمت و استدلال برهانی سخن می­گفتند ، سردمداران کفر مردم را از گوش دادن به سخنان ایشان منع می­کردند و می­کوشیدند توده های مردم را با سخنان آراسته بفریبند و از پیروی انبیا باز دارند و غالباً به روش و منش پیشینیان و نیاکان استناد می­کردند و مال و ثروت خود را به رخ آنان می­کشیدند.گاه بهانه هایی را دستاویز خود قرار می دادند، مثلاً چرا خداوند رسولان را از میان فرشتگان انتخاب نکرده است.

د) تهدید و تطمیع : گاه پیامبران الهی و پیروانشان را به انواع شکنجه و اخراج از شهر و وطن و کشتن تهدید می­کردند.و از سوی دیگر ابزار تطمیع را به­کار می­گرفتند و با صرف اموال هنگفتی مردم را از پیروی انبیا باز می­داشتند.

ه) خشونت و قتل : و سرانجام با دیدن صبر و استقامت انبیا و ناامیدی از تأثیر تبلیغات سوء، اقدام به عملی کردن تهدیداتشان می­کردند ،چنانکه بسیاری از پیامبران خدا را به قتل رساندند.

منبع : آموزش عقاید ، آیت الله مصباح یزدی،سازمان تبلیغات اسلامی

 

/ 0 نظر / 22 بازدید